'ธีราภา ไพโรหกุล' ผู้สมัคร สส.บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย ระบุผ่านสื่อโซเชียลมีเดียวันนี้ (25 กุมภาพันธ์ 2569) ว่า อยากชวนมองให้พ้นดราม่ารายบุคคล แล้วหันไปถามคำถามที่ใหญ่กว่านั้น

สังคมไทยกำลังถกเถียงจากเหตุการณ์ร่วมสมัย การถกเถียงเรื่อง feminism ในพื้นที่การเมือง และการตั้งคำถามต่อกระบวนการตรวจสอบและคัดเลือกผู้สมัครทางการเมืองที่มีข้อกล่าวหาเกี่ยวกับพฤติกรรมความรุนแรงทางเพศ

คำถามสำคัญคือ สังคมไทยมีมาตรฐานต่อผู้ใช้อำนาจสาธารณะหรือยัง และมาตรฐานนี้ควรนำมาใช้ในทุกพรรคการเมืองหรือไม่?

ถ้าคนที่มีอำนาจกำหนดอนาคตสาธารณะ ไม่ได้ถูกคัดเลือกด้วยมาตรฐานที่สังคมเชื่อถือ สิ่งที่สังคมเห็นพ้องต้องกันและควรเรียกร้องก็คือ การปกป้องสิทธิในร่างกายและการยืนยันว่า “อำนาจต้องมีความรับผิด” ในมุมเชิงนโยบาย ปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาปัจเจก แต่คือปัญหาเชิงโครงสร้าง

1. ระดับพรรคการเมือง

พรรคการเมืองในประเทศไทยยังไม่มีมาตรฐานกลางในการคัดกรองผู้สมัคร การตรวจสอบขึ้นกับแรงกดดันสังคม มากกว่ากติกาที่ชัดเจน สิ่งที่ต้องมีคือระบบ due diligence ที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และมีความรับผิด

2. ระดับสถาบันสาธารณะ

ผู้ใช้อำนาจสาธารณะควรมีมาตรฐานจริยธรรมที่สูงกว่าวิชาชีพอื่น นี่ไม่ใช่ศีลธรรมส่วนตัว แต่คือเงื่อนไขพื้นฐานของความไว้วางใจในระบบการใช้อำนาจสาธารณะ

3. ระดับการศึกษา ครอบครัวและวัฒนธรรม

ถ้าเราไม่สอนเรื่อง consent ไม่สอนเรื่องความเสมอภาคทางเพศ ไม่สอนการเคารพศักดิ์ศรีมนุษย์ เรากำลังผลิตผู้นำที่อาจเก่ง เข้าใจอำนาจ แต่ไม่เข้าใจความเป็นมนุษย์

ประเทศที่มี “ทุนมนุษย์” แต่ไม่มี “วัฒนธรรมเคารพสิทธิในตัวมนุษย์คนอื่น“ จะไม่มีวันเติบโตได้อย่างยั่งยืน

เราต้องกล้ากำหนดมาตรฐานของผู้ที่จะเข้ามาใช้อำนาจสาธารณะและมีระบบการตรวจสอบตั้งแต่เริ่มปฏิบัติหน้าที่ ระหว่างใช้อำนาจในการทำหน้าที่ ทำแบบนี้กับทุกตำแหน่ง ทุกพรรคการเมือง และทุกสภา เลิกให้สังคมถกเถียงกันเป็นครั้งๆ แล้วก็ลืมจนกว่าจะมีเคสใหม่กัน